Szymonku, pisz pamiętniki

Szymon Hołownia jest dużym chłopcem, przez lata łatwego życia uwierzył nawet, że jest zjawiskiem wyjątkowym, herosem, jakże zatem wielkie jest jego rozczarowanie, gdy ci, którzy wbijali go w radosny narcyzm, teraz wymierzają mu kopniaki.

Jego los powinien być przestrogą dla innych celebrysiów bez powodu, którzy nagle poczuli, że są w stanie zbawiać świat własną przeciętnością sprytnie uniesioną – na moment – w kosmos. Nie ma bowiem nic bardziej żenującego niż laleczka, która uwierzyła w to, że sterujące nią nitki są jej własnymi potencjami.

Hołowni zdarzyła się bowiem przygoda polegająca na tym, że z czasem uwierzył w to, że nie istnieje żaden Gepetto, a Pinokio sam może zmieniać świat. 

W III RP wciąż bardzo wiele do powiedzenia mają oficerowie wysługujący się rozmaitym wywiadom i siatkom agenturalnym. Przepis ich służby jest zawsze najprostszy z możliwych: znajdujemy delikwenta na tyle durnego, aby uwierzył w miód skondensowanych pochlebstw, dzięki którym