Piosenki, które już znamy

Najgorszy kolega na naszym podwórku, maruda i besserwisser, zawsze powtarzał: „A nie mówiłem”, i stroniliśmy od niego jak od zarazy. W odniesieniu do partii Szymona Hołowni chciałem właśnie użyć tego zwrotu i sam palnąłem się w rękę. 

Jednak faktem jest, że odkąd bezpieka zaczęła wypiekać partie jednorazowego użytku (podobnie jak kiedyś wyroby intymne firmy Stomil), każdy, kto nie kiep, jest w stanie przewidzieć przyszłość takich tworów. Po użyciu – zawsze do budowy koalicji z udziałem bezpieki i postkomunistów – partia taka nagle traci na świeżości i po kolejnych przecenach ląduje w brzuchu organizacji Donalda Tuska. Taki los dokonuje się właśnie w odniesieniu do partii Polska 2050. Gromada pieczeniarzy – pod wodzą Pauliny Hennig-Kloski – ląduje właśnie na pokładzie Tuskowej zbieraniny, a wierni Hołowni „szymonici” rozdzierają teatralnie szaty nad tą domniemaną „zdradą”. Proces wegetacji takich tworów nie zmienia się jednak od czasów świetności niejakiego Janusza Palikota