Czerwony sweterek Czarzastego

Czy istnieje uosobienie bezwstydności i bezczelności w polskiej polityce? Muszą Państwo przyznać, że konkurencja jest ogromna, jednak na pewno w czołówce jest Włodzimierz Czarzasty.

Ten kompletnie bezbarwny i pozbawiony charyzmy komunistyczny aparatczyk przez długi czas aspirował – bez powodzenia – do polskiego parlamentu. Kiedy już jednak się tam dostał, postanowił wycisnąć cytrynę do końca. Kuriozalna umowa koalicyjna powołująca do życia trupę polityczną rządu Donalda Tuska skazała go na pełne napięcia oczekiwanie – musiał przyglądać się eksplozjom ego swojego konkurenta – Szymona Hołowni, który jako pierwszy został wyznaczony do kukiełkowania na stołku marszałka Sejmu. Kiedy jednak lont Hołowni uległ wypaleniu, Czarzasty bezwzględnie upomniał się o swoją kolej do gwiazdorkowania na najwyższym stołku w Sejmie.

Życiorys Włodzimierza Czarzastego jest bardzo sym­ptomatyczny dla ostatniego pokolenia „czerwonych wilczków” kojarzonych z Aleksandrem Kwaśniewskim.