Uśmiechem w żołnierzy

Po raz kolejny widzimy, ile warta jest „obrona granicy” w wykonaniu Donalda Tuska. W deklaracjach premier jest jak zwykle mocny, do pozowania na tle zapory czy żołnierzy – chętny. W praktyce jednak okazuje się, że ci, którzy bronią nas przed hybrydowymi prowokacjami Putina i Łukaszenki, nie tylko nie mogą liczyć na pomoc państwa – są wręcz przez nie ścigani. Taki jest casus żołnierza, który przypadkowo postrzelił uciekającego migranta. Dziś żołnierz ten jest na celowniku prokuratury Żurka. Sama sprawa może się wydawać jednostkowa, zauważmy jednak, jak musi ona działać na i tak nadwyrężone morale naszych żołnierzy. W momencie ciągłej presji, której są poddawani przez wrogie nam siły, w nieustającym zagrożeniu, fundamentalne jest to, żeby czuli, że władza ich chroni. Tymczasem wciąż traktuje ich ona jak wrogów. Tego typu działania są wręcz aktem psychologicznego sabotażu, ograniczania przez strach przed własnymi instytucjami (!) potencjału obronnego naszych wojsk. Jako takie są