Tusk się powtarza

12-latek pobity w Gdańsku przez kilku dorosłych bandziorów – pretekstem miało być to, komu ofiara kibicowała. Co w tej sytuacji robi premier 40-milionowego państwa? Wypuszcza z siebie tweeta, w którym, w niezbyt zawoalowany sposób, obarcza odpowiedzialnością za to przestępstwo prezydenta. Poza tym dowiadujemy się, że zapewne także z powodu Karola Nawrockiego, „stadionowi bandyci są rozzuchwaleni jak nigdy”. Warto zauważyć tu pewną paradoksalność tej narracji. W normalnym państwie taka wypowiedź premiera byłaby przyznaniem się do winy. Tusk wprost stwierdza, że po dwóch latach jego władzy rozmaite grupy przestępcze mają się dobrze „jak nigdy”. Jednak nie w skrajnie prymitywnej, populistycznej i zwyczajnie głupiej narracji, którą uśmiechnięta Polska karmi swoich odbiorców. W tej opowieści, żywcem wyjętej z czasów stalinizmu, dobro musi wciąż walczyć z karłami reakcji. Z agentami zła, którzy w konspiracji, niczym Żydzi z „Protokołów mędrców Syjonu”, kontrolują rzeczywistość. Mimo że