Widmo rozbioru…

Minęła 230. rocznica III rozbioru Polski. Smutna rocznica, której nie celebrujemy – ot, wspominamy w kolejnych rozprawach, tekstach, panelach dyskusyjnych. Trwa to już z górą dwa wieki, a my mamy kolejne „Ku czemu Polska szła?”. W różnych odsłonach. Sięga się w tych rozważaniach aż do wieku XVII, już tam upatrując słabości Rzeczypospolitej, a zasadnicza linia sporu jest mniej więcej taka: „Na ileśmy winni sami, a na ile ulegliśmy zakusom mocarstw, które pozbawiły nas państwa?”. Zapewne ci, którzy zdroworozsądkowo podchodzą do sprawy, powiedzą, że prawda leży gdzieś pośrodku. I będą mieli rację! Rzecz jednak w tym, że wszystkie nasze spory o historię mają sens, jeśli wyciągniemy z nich jakieś wnioski co do teraźniejszości – owszem, historia nigdy nie powtarza się dosłownie, ale jednak pewne mechanizmy i procesy mogą się powtórzyć. Najgorszy wróg Polski, gdyby mógł, toby zaplanował taki właśnie stan rzeczy publicznych i międzynarodowych, jaki mamy obecnie. Caryca Katarzyna i król