Tusk albo roztrzęsiona mamałyga

Ponad połowa Polaków jest przekonana, że dni Donalda Tuska są policzone, a jego samego czeka rola oskarżonego w procesach o zdradę Polski. Druga połowa z coraz bardziej niepewną miną recytuje hasła Tuskowej propagandy, niepewnie rozglądając się na boki za w miarę wygodną drogą ucieczki z coraz bardziej niepewnych pozycji politycznych. Ciekawe, jak swoją przyszłość widzi sam zainteresowany i jakie spostrzega szanse na polityczne przetrwanie.

Tusk nie jest politykiem niezależnym – to dziś już banał. Zależy od humorów i strategii przyjmowanych w Berlinie – to drugi banał. Czy zatem kanclerz Friedrich Merz będzie zainteresowany utrzymaniem jego egzystencji politycznej w Warszawie? Osobiście Tuska nie znosi, spostrzega w nim kukiełkę znienawidzonej Angeli Merkel, jednak strategicznie Merz rozumie, że pozbycie się w tej  chwili Tuska pokrzyżuje mu plany przemieniania Polski w praktyczną kolonię Republiki Federalnej Niemiec. Tusk jest zatem potrzebny kanclerzowi do łagodzenia