Gęba antypolskiej rozróby

Roman Giertych trzęsie łódką, licząc na to, że na tyle ją rozchybocze, aby przejść do gry o wysforowanie się na czoło Platformy Obywatelskiej i zastąpienie na nim samego Donalda Tuska. Nie gra – co przychodzi mu z żalem – na razie na samego siebie, a na swojego kompana – Radosława Sikorskiego.

Giertych korzysta więc z luźnej smyczy, na jakiej trzymał go do tej pory Tusk. Tak jednak splątał jej zwoje i ponaciągał, że teraz zyskuje całkiem autonomiczną pozycję. Chce wywindować swego kumpla z Chobielina, aby jako jego przyboczny – po raz kolejny – zaatakować stołek ministra sprawiedliwości, który pozwoliłby mu nie tylko ukryć własne machinacje, lecz przede wszystkim zemścić się na realnych i urojonych przeciwnikach. Roman Giertych dziedziczy dziwaczną manię grandiosa po swoich przodkach – mało poczytalnym dziadku Jędrzeju i ojcu, doradcy Jaruzelskiego. Sam uczył się rodzinnego fachu, budując onegdaj sztaby wyborcze gen. Tadeusza Wileckiego, który miał kandydować na urząd