Pokolenie Nawrockiego. Gdańsk, transformacja i patrioci z polskich bloków

„Patologia, aberracja, naparzanka, związki z półświatkiem, kibole” – tak „Wyborcza” i jej przybudówki próbują obrzydzić Karola Nawrockiego. Ale ludzie tacy jak ja – z tego samego pokolenia, z tego samego miasta i wychowani w tej samej dzielnicy co Karol Nawrocki – słyszą co innego. Salon III RP na pytanie zadane kiedyś przez premiera Olszewskiego: „Czyja będzie Polska?”, konsekwentnie odpowiada: „Na pewno nie wasza”.

To będzie najbardziej osobisty tekst, jaki kiedykolwiek oddałem do redakcji „GP”. Jestem o rok starszy od Karola Nawrockiego, też jestem rzadkim okazem konserwatysty z Gdańska, też chodziłem na Lechię, też wychowałem się na gdańskich Siedlcach, w trochę innym miejscu, po drugiej stronie ulicy Kartuskiej. Ale nie o te lokalne i partykularne podobieństwa chodzi. Polacy – szczególnie ci z naszego pokolenia, które szło do szkoły na początku polskiej transformacji – wspominając swoje młode lata, znajdą dużo więcej elementów wspólnych z Nawrockim niż z Trzaskowskim.