Fabryka propagandy

Testem skuteczności wszystkich działań miało okazać się pamiętne referendum z roku 1946, nazwane później kłamstwem założycielskim PRL-u. Referendum sromotnie przegrane, ale skutecznie sfałszowane Współczesnemu człowiekowi trudno wyobrazić sobie poziom i natężenie indoktrynacji obywateli w PRL – główną rolę spełniały oczywiście media: prasa, radio i telewizja. Propaganda lała się kanałami partyjnymi, związkowymi, wypełniała programy szkolne i akademickie. Mniej znane są początki systemu, kiedy władzy przyniesionej na sowieckich bagnetach wydawało się, że uda się dokonać szybkiej zmiany świadomości społecznej za pomocą ujęcia życia duchowego narodu. Takie to utopijne cele przyświecały powołanemu już na mocy Manifestu PWN 22 lipca 1944 r. Ministerstwu Informacji i Propagandy. Mówi o tym praca Patryka Pleskota „Ślepa (czerwona) uliczka”, wnikliwie zajmująca się krótką (1944–1947) historią tego resortu, ze szczególnym uwzględnieniem struktur stołecznych, choć bardzo