Miłosny zawód i jego konsekwencje

Istnieje dość dosadne pojęcie metaforycznie sformułowane jako „mokry sen”. Oto bohater śni swoje wyobrażenia o potędze i rankiem budzi się zlany potem, i nie tylko…

Podobna przygoda przydarzyła się – i to na jawie – człowiekowi o nazwisku Szymon Hołownia. Oto nagle z błazna i nudnego pisarczyka udającego „katolickiego publicystę” dobry los (czytaj: służby mające wpływ na polską politykę) przeistoczył go w lidera specjalnie dla niego założonej partii politycznej, kandydata na prezydenta RP i marszałka polskiego Sejmu. Ta ostatnia funkcja była zresztą sprytną pułapką. Ktoś bowiem dobrze rozpracował profil psychologiczny maturzysty Hołowni i dostrzegł w nim monstrualnie rozwinięty gruczoł pychy. Takiemu chłopczykowi rzuca się nieco splendoru, poklasku i rzekomego znaczenia, dalej płynie on łodzią swego narcyzmu aż w zatokę kompletnej śmieszności. Wejście do zatoki jest jednak na tyle rozległe, że delikwent orientuje się w sytuacji, gdy jest już w niej na tyle głęboko, że nie