Zaranie kłamstwa katyńskiego

13 kwietnia 1943 roku Niemcy poinformowali świat o tym, iż znaleźli w lesie katyńskim masowe groby, a w nich ciała pomordowanych tysięcy polskich oficerów. Spotkało się to z natychmiastową, kłamliwą reakcją Sowietów, którzy zaprzeczyli swej zbrodni. To kłamstwo stało się immanentną częścią samego ludobójstwa, było też swego rodzaju kłamstwem „założycielskim”, na którym zbudowano Polskę Ludową, a także kołem zamachowym dla całego szeregu innych zbrodni, bestialstw i systemu zła, jaki niewolił ludzi w Polsce od początku II wojny światowej aż do upadku komunizmu. 

Temat „zaginionych” tysięcy polskich oficerów, którzy zostali wzięci do niewoli przez Sowietów we wrześniu 1939 roku, pojawił się po raz kolejny po podpisaniu układu Sikorski–Majski, kiedy gen. Władysław Anders rozpoczął formowanie w Związku Sowieckim polskiej armii. Generał zarządził, by przy dowództwie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRS powstało Biuro Poszukiwań, którego pracami kierowali Jan Kaczkowski i Józef Czapski