Troll doskonały

Roman Giertych stał się w polskiej polityce synonimem czegoś, co nie ma dna, a z daleka pachnie najniższymi instynktami. Trudno dziś zrozumieć, czy w jego przypadku tak działa rodzinna tresura, którą przechodził od najmłodszego wieku, czy też jest to kwestia jego indywidualnych dążeń.

Nawet niektórzy fanatyczni zwolennicy Donalda Tuska zachodzili w głowę, jak były lider Ligi Polskich Rodzin nagle zmieścił się w otoczeniu dzisiejszego premiera i nikt tam nie wykazuje tym faktem najmniejszego zniesmaczenia. Otóż w każdej grupie, a tym bardziej tak zdemoralizowanej jak koalicja Tuska, musi się znaleźć ktoś, kto wykona brudną robotę, jakiej nie podjęliby się inni. Taki człowiek nie może się przed niczym cofnąć, a w destrukcji wobec przeciwnika zdolny jest do posługiwania się najgorszym arsenałem środków. 

Rozumowanie Tuska wydaje się być klarowne: skoro pozwoliliśmy ci pływać na powierzchni, ba, daliśmy ci możliwość wzbogacenia się, to teraz musisz codzienne dawać