Siwicki na drugiej „Łączce”

10 stycznia 1925 roku w Łucku na Wołyniu urodził się Florian Siwicki, trzeci po Jaruzelskim i Kiszczaku członek związku przestępczego o charakterze zbrojnym, tzw. Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego, funkcjonariusz bolszewicko-faszystowskiej junty wojskowej, która 13 grudnia 1981 roku ponownie zniewoliła Polaków. Florian Siwicki to jeden z tzw. budowniczych Polski Ludowej. Wieloletni szef Sztabu Generalnego WP i minister obrony narodowej PRL, członek tzw. Biura Politycznego KC PZPR (1986–1990). „Autorytetem” był w czasach dawnych – do 1989 roku, ale „fachowcem” pozostał też w czasach nowych – po 1989 roku. Jego życiorys pokazuje, że komunizm w Polsce nie skończył się w czerwcu owego pamiętnego roku, trwał w najlepsze przynajmniej w „pierwszym niekomunistycznym rządzie Tadeusza Mazowieckiego”. Obecność w tym gremium Siwickiego, a także Kiszczaka, przesądza o dalszym trwaniu PRL, no może z dopiskiem „bis”. Florian Siwicki w latach 60. był zastępcą dowódcy i dowódcą Śląskiego Okręgu