Pięć egzekucji 

Najpierw była przeprowadzona przez AK akcja „Wieniec”. W nocy z 7 na 8 października 1942 roku akowcy uderzyli na infrastrukturę kolejową warszawskiego węzła komunikacyjnego, co miało zablokować transporty idące przez Warszawę. Zostało to wykorzystane przez Niemców do rozpoczęcia wzmożonego terroru. Niemieckie władze stolicy postanowiły dokonać pierwszych, publicznych egzekucji. Ofiarami stali się więźniowie Pawiaka. W nocy z 15 na 16 października wachmani zaczęli wykrzykiwać nazwiska i wyprowadzać ludzi z cel. Kazano wychodzić na korytarz bez wierzchnich okryć i rzeczy osobistych, więc Polacy szybko zorientowali się, że czeka ich zły los. Następnego dnia o świcie Niemcy powiesili 50 osób na szubienicach wykonanych ze słupów telegraficznych. Miejsc egzekucji było pięć – obok wagonowni na Szczęśliwicach, przy Toruńskiej na Pelcowiźnie, niedaleko dworca kolejowego w Rembertowie, przy przejeździe kolejowo-drogowym na ul. Mszczonowskiej na Woli i wreszcie w okolicach torów kolejki