Osoba dramaturżąca

Teatr w Kielcach im. Żeromskiego rok temu robił jakiś konkurs dramaturgiczny. Pojawiły się nawet plakaty z wyraźnym napisem: „wyróżnienie dla osoby dramaturżącej”. Ponieważ w opisach znalazłem, że chodzi o „osobę autorską”, śmiem domniemywać, iż szukano odpowiednio: „autora” oraz „dramaturga”. Niebinarno-lewackie odjazdy, dziwactwa lewicowej nowomowy jako elementu neobolszewickiej rewolucji antycywilizacyjnej, z jednej strony śmieszą, z drugiej przerażają. Dokąd my w tych absurdach dojdziemy? Czy te potworki językowe, w stylu wzmiankowanej „osoby dramaturżącej”, naprawdę nie drażnią nikogo? Jak ktoś przy zdrowych zmysłach może dawać takie idiotyzmy na plakaty? Jak może ktoś to zatwierdzać do druku? Dekady temu podobne bzdury politycznej poprawności wyśmiewał w Wielkiej Brytanii Monty Python w swych znakomitych skeczach. Ot, przypomina mi się choćby scena z „Żywotu Bryana”, gdy jeden z bohaterów zaczął mówić, że jako facet chciałby urodzić dziecko. Reszta go obśmiała w sposób dość