„Niech żyje Polska!”

Podporucznik Feliks Selmanowicz „Zagończyk” w latach 1918–1920 walczył o odzyskanie przez Polskę niepodległości: w Samoobronie Wileńskiej, a następnie wojnie polsko-bolszewickiej. W sierpniu 1939 roku zmobilizowany do Korpusu Ochrony Pogranicza w stopniu sierżanta. 17 września brał udział w walkach z Armią Czerwoną. Po internowaniu przez władze litewskie, w listopadzie udało mu się uciec z obozu i powrócił do Wilna, gdzie związał się z polską konspiracją. W styczniu 1940 roku aresztowany przez litewską policję, ale zwolniony z braku dowodów winy. Kiedy do miasta wkroczyli Sowieci, ponownie aresztowany, przekazany NKWD i skazany za szpiegostwo na karę śmierci, której nie zdążono wykonać. Po wejściu wojsk niemieckich do Wilna zbiegł z transportu. Od stycznia 1944 roku żołnierz Wileńskich Brygad Armii Krajowej: 3. por. Gracjana Froga „Szczerbca”, 5. Mjr. Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki” (zastępca dowódcy plutonu), i 4. ppor. Longina Wojciechowskiego „Ronina” (dowódca kompanii).