Warszawa jak powierzchnia księżyca

Reżyser Krystian Lada umiejscawiając akcję spektaklu „D’arc” w różnych przestrzeniach nie tylko Muzeum Powstania Warszawskiego, ale też w okolicznych budynkach, uzyskał znakomity efekt. W niebanalny sposób osadził między innymi powstańcze dramaty w mieście tętniącym dziś życiem. Ale w warstwie fabularnej postanowił rozmyć to, co pieczołowicie udało mu się zbudować ożywczą formą. Siląc się na uniwersalizację postaw, wrzucił do jednego worka uczestniczkę Powstania i Różę Luksemburg, a bój o uwolnienie spod niemieckiej okupacji zestawił z walką o klimat.

„Miasto skażone śmiercią” – mówi o Warszawie mieszkająca w 2024 roku w Paryżu Joan (Agnieszka Grochowska). Kobieta jest wnuczką Joanny, która przeżyła Powstanie Warszawskie. Sama w Warszawie nigdy nie była, bo nie chciała. Gdy dostała od babci pudełko z kliszami zdjęć z Powstania, utwierdziła się tylko w swojej niechęci do historii miasta jej babci. „Nie chciałam otwierać tego pudełka” – mówi Joan. 

Przestrzeń też jest