Wierzyć w Boga i siebie samego

Jego dzieciństwo było polem minowym. Przeżył je w obszarze tzw. pasa rdzy w pobliżu Ohio, skąd „jak z otwartej rany wycieka nadzieja”, a matki wlewają do butelek dziewięciomiesięcznych dzieci colę. Gdzie wszelkie statystyki są przeciwko mieszkańcom. Nie miał skrawka nadziei na choćby okruch amerykańskiego snu. A jednak, jak sam opisał w bestsellerowej książce „Elegia dla bidoków”, jego „statek kosmiczny zaliczył przypadkowe lądowanie w krainie Oz”. Oto historia Jamesa Davida Vance’a, który przemierzył drogę od szukania schronienia do dawania go innym.

Gdy tankował na stacji benzynowej, przypadkowa kobieta, pochodząca z jego biednych terenów, spytała go, czy jest studentem Yale. Spanikował i rzucił krótko: „Ja nie, moja dziewczyna się tam uczy”, i odjechał. Jego zachowanie, chłopaka z Middletown, który wbrew wszelkim prawom znalazł się na najlepszym wydziale prawa w USA, wynikało z ogromnego konfliktu wewnętrznego, który przeżywał. Zarzewiem tego był gwałtowny awans