Człowiek niezastąpiony

Im dłużej przychodzi nam żyć w świecie bez Jana Pawła II, tym bardziej mylne wydaje się powiedzenie „Nie ma ludzi niezastąpionych”. Widać, że przyszło nam żyć w coraz bardziej zapadającej się wyrwie po nim. Czytając biografię pióra Jolanty Sosnowskiej zatytułowaną „Święty prorok”, na usta cisną się dziesiątki pytań – na ile Polacy zrozumieli posłańca Boga, który zjawił się pomiędzy nimi w czasie zda się beznadziejnym i na ile są gotowi wypełnić jego wezwania – jak choćby te dwa najważniejsze – dotyczące zachowania polskiej tożsamości i rechrystianizacji Europy?  

Trudno wyobrazić sobie, jak dałby sobie radę Karol Wojtyła  (oczywiście młody, silny, energiczny), gdyby dziś przyszło mu objąć tron Piotrowy. Wówczas udało mu się zjednoczyć rodaków, uruchomić lawinę, która zniszczyła komunę, ale dziś? Czy łagodnością i intelektualnym przesłaniem dałby radę sprzeciwić się cywilizacji śmierci, uniknąć oszczerstw i plugastw, uratować swoją owczarnię?

Dla Boga nie ma rzeczy