Słuszny i niesłuszny Pałac

Gdyby dziś w Warszawie stała ruska cerkiew, to urzędnicy warszawskiego magistratu nie pozwoliliby jej tknąć palcem. Ot, górowałaby nad stolicą, co najwyżej przyciągając teraz kłębiących się tu Ukraińców. Nastały czasy, gdy restytucja budowli i pomników polskiego państwa traktowana jest jako wyraz nacjonalizmu, a nawet ksenofobii.

Na stulecie odzyskania niepodległości w Warszawie nie zbudowano nic, co mogłoby to wydarzenie postawić przed oczami współczesnej publiczności.  Nie został też stworzony monument upamiętniający 100. rocznicę zwycięstwa nad bolszewikami w 1920 roku. Po latach rządów tzw. zjednoczonej prawicy pozostały niezbyt artystycznie udane pomniczki: ofiar katastrofy smoleńskiej i prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

Spoglądając więc na pamiątki naszej epoki można dojść do wniosku, że żyliśmy w czasach, gdy Polacy skarleli, wyzbyli się wielkich marzeń. Po poprzednich epokach pozostawały znaczące gmachy i inne pomniki kultury materialnej, po nas na razie