Pamiątka z Warszawy

Znajoma turystka z prowincji postanowiła nabyć „pamiątkę z Warszawy” i kazała mi zgadywać, co sobie wybrała. Więc zgadywałem. Figurkę króla Zygmunta bez krzyża? Miniaturowy Pałac Kultury z Józefem Stalinem, wyskakującym pod zegarem w charakterze kukułki? Mydełko z wizerunkiem Łazienek samopieniące się na widok lokatora Belwederu? Nie zgadłem! Suwenirem miały być skarpetki z podobizną Ojca Świętego. Słysząc o jej zamiarze, zamarłem, próbując wyobrazić sobie podobną pamiątkę z Teheranu w postaci stringów z Ajatollahem Chomeinim, za co ukamienowano by zarówno nabywcę, jak i sprzedawcę. Ale przecież u nas nie ma już żadnych świętości. Przed laty dużą popularnością cieszył się papier toaletowy z twarzą Urbana, którego użycie u bardziej wrażliwych wywoływało hemoroidy. Podobno ów produkt wytwarzał sam Goebbels stanu wojennego, zarabiając na czysto 50 groszy od rolki. Tu zacząłem sobie wyobrażać, jakie pamiątki z Warszawy poszłyby dzisiaj jak woda? Po pierwsze, butelkowana woda z