Służąc w czasach Zagłady

Czasy okupacji niemieckiej były najczarniejszymi latami w dziejach dwudziestowiecznej Polski. W tych dniach, jak zwykle w chwilach najwyższej próby, jedni stanęli na wysokości zadania, które postawiła przed nimi historia, przytłaczająca większość próbowała jakoś przeżyć, a niektórzy ulegli totalnemu zbydlęceniu, przeobrażając się w żerujących na nieszczęściu bliźnich łajdaków. Historyk spotkać się może z każdą z tych postaw, wertując relacje o polskich służących pracujących dla żydowskich rodzin.

Łukasz Czarnecki

Kwestia tego, czy katolicka polska dziewczyna może podjąć pracę w żydowskim domu, rozpalała namiętności rodaków na długie dekady przed wybuchem II wojny światowej. Na łamach prasy codziennej, już od XIX wieku trwały dyskusje na ten temat. Czasopisma, takie jak „Przyjaciel sług” czy „Rola” (redaktor naczelny tego ostatniego – Jan Jeleński – był zajadłym antysemitą), straszyły dziewczęta ze wsi, przybywające do wielkich miast w poszukiwaniu posady, wizjami