Nie zmarnujmy tego!

Kiedy zdarza się nieszczęście, a to przydarzyło się Polakom 15 października bieżącego roku, dominują dwa rodzaje zachowania. Pełne załamanie (wszystko stracone!) i próba odrzucania od siebie oczywistej oczywistości (statystycznie rzecz biorąc wygraliśmy, głosowało na nas blisko 8 milionów).

Co prawda to prawda, ale z poparciem ludzi jest jak z opóźnieniem pociągów, może się zwiększyć lub zmniejszyć. W 1981 roku upajało nas przekonanie, że Solidarność liczy 10 milionów, i jak głosił podtytuł „Tygodnika Solidarność”, nie da się tego zniszczyć ani podzielić. Niestety. W proteście pierwszych dni stanu wojennego brały jeszcze udział setki tysięcy, w kolejnych w maju i sierpniu 1982 roku dziesiątki, a potem zostało trochę więźniów i konspiratorów, sporo wspaniałej młodzieży zmuszonej do emigracji. Reszta przeczekiwała, przystosowywała się, ale nawet jak upadła komuna, nie odtworzyła dziesięciomilionowego związku. Komuny w Polsce nie obalił wyłącznie wysiłek