Gilotyna Seweryna

Wielkim paradoksem jest to, że za schamienie życia publicznego i debaty publicznej odpowiadają właśnie ci, którzy się mają za „elitę” kulturalną narodu.

Dzikość i ordynarność manifestacji ulicznych, te wszystkie wulgarne wrzaski, okropne bluzgi wychodzące z ust kobiet i dzieci, te obsceniczne napisy i rysunki (kiedyś, gdyby takowe znalazł nauczyciel w zeszycie szkolnym, to natychmiast wezwałby rodziców i ucznia na dywanik) – wypełzły na światło dzienne i zatruwają przestrzeń. Jak przekonywać młodych ludzi, że warto żyć w świecie kultury i szacunku do siebie, jak uczyć tego, że są słowa, których dobrze wychowany człowiek nie używa, jeśli tacy luminarze kultury jak aktor Andrzej Seweryn, z bluzgu rodem spod budki z piwem czynią manifest, a jego celem ma być (jak można zrozumieć zamierzenie) sprzeciw wobec „faszystowskiej władzy”? Oto środkiem na wyjście ze strefy „mroku”, z obszaru „cienia faszystowskiego”, ma być ostra akcja „przyp….nia”. Seweryn kieruje