Głowa Konstantyna na palu. Upadek Konstantynopola

Upadek Konstantynopola wyznaczył kres epoki. Wdarcie się muzułmanów za mury miasta stanowiło koniec nie tylko „Bizancjum”, lecz w ogóle idei cesarstwa rzymskiego, którego dziedzicami czuli się mieszkańcy Konstantynopola. Było to wydarzenie o charakterze tak przełomowym dla dziejów świata, iż wielu historyków właśnie w tym dniu, 29 maja 1453 roku, upatruje symboliczny „koniec średniowiecza”. Upadek stolicy wschodniego cesarstwa oznaczał w dodatku wzrost zagrożenia osmańskiego dla Europy, czemu tamę postawił dopiero w 1683 roku Jan III Sobieski. Co działo się w ciągu dwóch ostatnich miesięcy konstantynopolitańskiej obrony? 

Kiedy Konstantynopol chylił się ku upadkowi, Imperium Osmańskie rozszerzało swoje wpływy i możliwości panowania nad całym sąsiadującym terenem. Po wojnach z Serbami, Bułgarami czy Węgrami – Osmanowie panowali nad olbrzymimi połaciami otaczającymi skrawek terytorium bizantyńskiego. Kropkę nad „i” postawił sułtan Mehmed, budując nad brzegiem