„Bijcie tak, żeby nie było śladów”. 40. rocznica zamordowania Grzegorza Przemyka

„…funkcjonariuszy, którzy uczestnicząc w walce o zaprowadzenie porządku, zmuszeni byli nadużywać siły i z tego powodu są oskarżani, trzeba bezwzględnie i konsekwentnie bronić. Tego rodzaju wypadki trzeba traktować jako działanie w czasie walki”. To słowa wypowiedziane przez Czesława Kiszczaka, prawą rękę Jaruzelskiego. Oberpolicjant choć raz nie skłamał: stan wojenny był walką toczoną z Polakami przez komunistów broniących swej władzy, swych przywilejów i fortun pochodzących z okradania narodu. Walką, w której wszelkie środki były dozwolone, a sadyści i mordercy mieli być chronieni za wszelką cenę. Taka jest prawda o stanie wojennym, ostatniej z bitew w wojnie trwającej od 1944 roku.

Do dziś nie wiadomo, ilu ludzi straciło życie w okresie stanu wojennego. Pracująca na początku lat 90. tak zwana Komisja Rokity doliczyła się 122 zgonów, z których 88 udało się bezspornie powiązać z działaniami funkcjonariuszy komunistycznego aparatu terroru wymierzonymi w