Cenzura wtórna

Żyjąc dość długo w PRL-u, stykałem się z kilkoma rodzajami cenzury. Przede wszystkim z prewencyjną, ale obecną również w głowach redaktorów odpowiedzialnych, a co gorsza, w samych piszących. 

Była też cenzura represyjna, reagująca po fakcie na słowa, które wymknęły się spod kontroli. Nigdy jednak nie przyszło mi do głowy. że może pojawić się „cenzura wsteczna”, która z zapałem godnym lepszej sprawy będzie cenzurować coś, co powstało dawno temu i należy od wieków do światowego kanonu kultury. Skłamałbym, że nie wyobrażałem sobie tego jako autor SF. Lecz w obecnych czasach absurd realizuje się naprawdę poprzez usuwanie z bibliotek lektur albo modyfikację ich treści pod kątem tzw. poprawności politycznej. Często przybiera to karykaturalne kształty, gdy w filmach, wbrew realiom, a w zgodzie z parytetami, poprawia się klasykę, wskutek czego połowa brytyjskiej arystokracji jest w XVIII w. czarna, nie mówiąc już o horrendum, jakim jest czarnoskóra Anna Boleyn.