Czas na kabaret!

Całe szczęście, że Sławomir Koper w zakończeniu pracy „Mistrzowie polskiego kabaretu” usprawiedliwia się z pominięcia ogromnej rzeszy bohaterów i obiecuje nadrobić to w przyszłości.

Nie wątpię! Przy płodności autora kilka kolejnych tomów mamy jak w banku. Prawdopodobnie pierwszym błędem była chęć możliwie szerokiej panoramy – zaczyna ją Zielony Balonik, potem Qui pro quo, które jako żywo kabaretem nie było, potem kilka rewii międzywojnia. A z PRL-u Piwnica pod Baranami, Dudek, Salon Niezależnych, Hybrydy ze swym dzieckiem Egidą, no i poznański Tey. Zero informacji o humorze z lat okupacji czy w III Rzeczypospolitej. Wspominając pominiętych, Koper wymienia tak znaczące zjawiska jak Elita, Koń, Owca, Szpak i Wagabunda, Kabaret Starszych Panów, 60 minut na godzinę czy Kabarecik Olgi Lipińskiej, ale to nie wyczerpuje listy nieobecnych. Brak tam wielu dokonań radiowych i polskiego fenomenu, jakim były szopki polityczne, od Pikadora i Cyrulika Warszawskiego po