Znikający człowiek

Sherlock Holmes twierdził, że z kropli wody można wydedukować istnienie Niagary. My nie musimy być aż tak dociekliwi. Do ułożenia fresku przestawiającego rządzącą formację mieliśmy mnóstwo fragmentów puzzla, teraz doszło kilka brakujących elementów. Obraz o nazwie „Platformy portret własny” gotowy. Teraz tylko wpuścić nieco świeżego powietrza i obserwować, niczym na filmie „Rzym” Federica Felliniego, jak blednie i znika. Jedyne, co przy okazji musi bawić, to udawane zgorszenie i potępianie dolnośląskich praktyk, które, jak wie w Polsce każde dziecko, są ze sobą w PO zrośnięte jak Śledzińska z Katarasińską, a Kidawa z Błońską. Są, że tak powiem, znakiem rozpoznawczym tej „partii władzy”, która podzieliła świat wedle zasady „swoi i obcy”, przy czym ci drudzy ulegli, gdzie się tylko dało, wykluczeniu i eliminacji. Partia, której kolejne etapy będą przez historyków mierzone zamiecionymi pod dywan aferami – od hazardowej po Amber Gold, gdzie przekręt w inwestycjach bywał