Jak Putin zniszczył rosyjskie prawosławie

Łotwa była ostatnim w tym roku kierunkiem wakacyjnym, w który się udałem. Piękny, spokojny, cichy kraj, piaszczyste i wolne od zgiełku plaże pomagały w stawianiu pytań i szukaniu odpowiedzi. 

Tak było, gdy stałem na falochronie (obecnie bardziej zniszczonym molo) w dzielnicy Lipawy Karoście, która do 1994 roku była sowiecką bazą wojskową, a wcześniej rosyjskim i łotewskim portem. W centrum dzielnicy stał i stoi sobór morski zbudowany za Mikołaja II, działający w czasie pierwszej łotewskiej niepodległości, a za czasów komunizmu przerobiony na klub dla marynarzy. W 1991 roku Cerkiew odzyskała go i ponownie zaczęto sprawować w nim liturgię. Z molo wśród nadmorskiej zieleni świetnie widać cebulaste, złote kopuły. Uroczy to widok, szczególnie dla kogoś, kto od czasów studenckich czytał i tłumaczył rosyjskich myślicieli prawosławnych, dla kogo istotnym elementem formacyjnym były teksty Fiodora Dostojewskiego czy teologia Sergiusza Bułgakowa, Mikołaja Bierdiajewa