Wizje odsłonięte przez Pana Boga

Siostra Faustyna w swoim „Dzienniczku” bardzo często opisuje niebo jako rzeczywistość stworzoną, którą zamieszkują istoty duchowe. W jej przekazie niebo, podobnie jak ziemia, ma swoje przeznaczenie – obie rzeczywistości służą przede wszystkim Bogu, ale w pewnym stopniu także człowiekowi, będąc płaszczyznami ich wzajemnej relacji. Jednakże, jako rzeczywistości służące komunikacji, ustępują człowiekowi. Istniał on przed nimi w Boskim zamyśle kreacji – jak pisze siostra Faustyna w swojej modlitwie: „Nim stworzyłeś niebo i ziemię, wpierw nosiłeś w Sercu swoim nas” (Dz. 278).

Niebo i ziemię spaja osoba Stwórcy, to Jemu są one podporządkowane, wraz ze wszystkim, co je napełnia. Mieszkańcy zaś tych dwóch rzeczywistości nie istnieją niezależnie od siebie, uczestniczą w wydarzeniach istotnych dla dziejów, jak choćby w objawianiu tajemnicy Bożego Miłosierdzia (por. Dz. 1760), która obejmuje całe stworzenie.

Relacjonując swoje wizje, siostra Faustyna wskazuje na szczególną rolę Matki Bożej. Ujrzała Ją „pomiędzy niebem a ziemią, [która] w szacie jasnej modliła się z rękami złożonymi na piersiach, wpatrzona w niebo, a z serca Jej wychodziły ogniste promienie i jedne szły do nieba, a drugie okrywały naszą ziemię” (Dz. 33). O ile więc Jezus Chrystus jest Tym, który przekazuje najdoskonalszą miłość Boga do człowieka, o tyle Matka Boża jest wzorem najwłaściwszej odpowiedzi stworzenia na miłość Boga.

Dwór Boga

Najczęściej jednak siostra Faustyna opisuje w swoich wizjach niebo jako miejsce, w którym obecny jest Bóg wraz ze swoim dworem. To przestrzeń, w której mogą znaleźć się również dusze miłe Bogu. Społeczeństwo niebiańskie zachwyca się każdą duszą dotkniętą przez Boga (Dz. 114), a także pokorną czy dziecięcą (Dz. 1220–1223; 1487), oddziałuje również na nie ludzka modlitwa – jest poruszane jej siłą (Dz. 1722).

Dotknięcie nieba wywołuje niezwykłą tęsknotę za nim. Św. Faustyna pisze w „Dzienniczku”: „Dłużej...
[pozostało do przeczytania 49% tekstu]
Dostęp do artykułów: