Państwowiec

Władysław Stasiak mógł urodzić się równie dobrze sto lat wcześniej – reprezentował przecież wszystkie najlepsze wartości tamtego pokolenia – patriotyczny etos, osobistą prawość i niechęć do partyjniactwa. 

Wiktor Świetlik, biograf młodego ministra (rocznik 1966), pokazując drogę swojego bohatera ujawnia, że nie wzięło się to z niczego. Potwierdza to chlubny rodowód. Praprawnuk znakomitego historyka Tadeusza Borowskiego, wnuk i syn bojowników o wolność ojczyzny, zdążył jeszcze działać w opozycji antykomunistycznej. Studiuje historię, a następnie znajduje się w Krajowej Szkole Administracji Publicznej, nowo powstałej kuźni kadr odradzającej się Polski. A potem, wbrew powszechnym tendencjom, idzie do wojska wierząc, że bez tej organizacji nie stworzy się silnego państwa. Ze sprawami obronności i bezpieczeństwa ojczyzny pozostanie związany aż do końca. Po latach pracy w NIK-u zostaje wiceprezydentem Warszawy, później szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego,