Grodzki to kwintesencja III RP

W sprawie marszałka Senatu Tomasza Grodzkiego jak w soczewce skupia się cała patologia władzy III RP. Mamy upokorzenie zwykłych ludzi – obdzieranych z prawa do godnego leczenia. Jest buta i pogarda wobec zasad, bezczelne przekonanie, iż ludziom władzy wolno eksplorować instytucje państwa i ich zasoby wedle upodobania. Pojawia się też wątek komunistycznego aparatu represji jako elementu chroniącego całą tę patologię. I zmowa macierzystego środowiska, które zapewnia nietykalność.

Są też przedstawiciele tzw. czwartej władzy, wprzęgnięci w operację ochrony przestępstwa: bez skrupułów fałszujący rzeczywistość, zapewniający medialny kordon bezpieczeństwa i kierujący uwagę opinii publicznej na zupełnie poboczne wątki sprawy lub – tak jest w przypadku Grodzkiego – odwracający kota ogonem, by ukazać opinii publicznej podejrzanego jako arbitra uczciwości i gwaranta praworządności. 

Sam marszałek, chroniąc się za immunitetem parlamentarnym, ściga i zastrasza