Szambo na jeden sezon

Antysemityzm z antyklerykalizmem, czyli w spadku po komunie Po pierwsze, niejasne powiązania. Podstawową cechą partii szambiarskich jest obecność w nich osób, które wcześniej miały kontakt ze służbami specjalnymi, służyły aparatowi dawnego reżimu albo działały na granicy prawa. Stąd obecność byłych funkcjonariuszy i ich współpracowników, średnich biznesmenów (bywa, że na skraju bankructwa) i innych osób o niejednoznacznej przeszłości. Są to najczęściej ludzie, którzy nie mieliby szans na przebicie się w żadnej dużej partii. Nawet jeśli dostaliby się na listy wyborcze, prawdopodobieństwo uzyskania przez nich mandatu byłoby bliskie zeru. W szambiarskich partiach udaje im się dzięki temu, że prawie zawsze są to ugrupowania oparte na jednym liderze, który prowadzi resztę. Wyborcy kierują się wizerunkiem właśnie wodza oraz szyldu, który stworzył. Nazwisko, które skreślają na kartce, ma wtedy drugorzędne znaczenie. Duże partie wprawdzie też mają wyrazistego lidera, ale