Sursum corda!

Usiłuję, w trakcie tych kolejnych dni wojennych, poszukiwać krzepiących obrazów. Jakby na przekór temu wszystkiemu, co złe – trupom, zburzonym miastom, zdewastowanym mieszkaniom, zbiorowym grobom. Jakże krzepiący był obraz „tonącej Moskwy”. 

Tej samej, która miała pójść „wszyscy wiedzą gdzie” wysyłana tam przez obrońców Wyspy Węży. Oczywiście to zdarzenie nieprzesądzające o całej wojnie na Ukrainie, ale jednak krzepiące – na dno poszedł flagowy okręt Floty Czarnomorskiej. Samo znaczenie propagandowe „zatopienia Moskwy” znaczy to, co znaczy. I bardzo dobrze. Pozytywne są dla nas także wszystkie wieści dotyczące planu zbrojeń Wojska Polskiego – przyspieszanie kolejnych programów, dokonywanie zakupów, aktualizacja planów. Czy to będzie „mini-Narew” (nowe dwie jednostki ogniowe, niecała bateria), czy harmonogram fregat rakietowych „Miecznik”, czy czołgi Abrams, czy myśliwce F-35, czy cokolwiek innego: wszystko składa się na szeroko zaplanowany program