Oglądając obrazy z Mariupola czy Charkowa, trudno uciec od porównań z Warszawą. Gdy słyszy się o wywożeniu obywateli w głąb Rosji, trudno nie myśleć o deportacjach Polaków w głąb Związku Sowieckiego.
Gdy widzi się lęk części europejskich polityków (zachodnich i środkowoeuropejskich także), trudno nie przypominać sobie września 1939 roku. Historia niczego nas nie uczy. W imię fałszywego realizmu wracamy do błędów wielokrotnie już popełnionych i szczycimy się przenikliwością. Gdy przychodzi prawdziwe zagrożenie, nic nie znaczą też hasła, na których budowaliśmy pewien polityczny porządek. Nasze „nigdy więcej” wywożenia ludzi z ich ziem, bombardowania szpitali, mordowania kobiet i dzieci, agresywnych wojen – jest mniej warte niż ceny benzyny i gazu, niż bezpieczeństwo ekonomiczne, niż zaryzykowanie czegokolwiek. Jesteśmy oczywiście przeciw mordowaniu i gwałceniu kobiet, równaniu z ziemią całych miast, ale jeśli sprzeciwianie się temu ma nas w jakikolwiek
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
