Odwrotna strona Dubaju

Jacek Pałkiewicz przyzwyczaił nas do turystyki ekstremalnej. Tym razem jednak zabiera nas w świat pozornie bezpieczny, dostępny i stosunkowo bliski – do Dubaju, gdzie i dziś, mimo pandemii, wypoczywa mnóstwo Polaków.

Przybywa tam jako światowiec pełną gębą, korzystając ze standardów niedostępnych dla większości Polaków. Pozostaje jednak wnikliwym obserwatorem, przekonując, że asfaltowa dżungla – choćby wyrosła wśród pasków pustyni – potrafi być równie niebezpieczna jak conradowskie jądro ciemności. Kiedy pasjonowałem się filatelistyką, Emiraty Arabskie, zwane wówczas Wybrzeżem Rozbójniczym, stanowiły dziwne połączenie orientalnej bajki i totalnego zadupia. Wielbłądy, daktyle i poławiacze pereł. Miałem 11 lat, kiedy za sprawą ropy naftowej mikropaństewko przeskoczyło dobrych kilka wieków i dziś prezentuje się jako niezwykła krzyżówka Hongkongu z Nowym Jorkiem. Symbolem stała się Burdż Chalifa – wysoka prawie na kilometr, najwyższa budowla świata. Ale