Świętość – sens i cel naszego życia

Kościół dopuszcza dwie formy egzorcyzmu – uroczystą i prostą. Egzorcyzm uroczysty odprawiany jest wyłącznie po badaniu psychiatrycznym osoby oraz wykluczeniu, że dziwne objawy nie są powodem choroby opisanej przez psychiatrię. Egzorcyzm taki może odprawiać tylko wyznaczony przez biskupa kapłan.

W egzorcyzmie uroczystym ksiądz zwraca się bezpośrednio do demona, wydając mu polecenia w imię Jezusa Chrystusa.
Egzorcyzm prosty to modlitwa, która może być odmawiana przez każdego katolika na mocy sakramentu chrztu świętego. W egzorcyzmie prostym wierny prosi Boga oraz świętych i aniołów o uwolnienie od złych wpływów. Szczególnie skuteczne i znane w historii Kościoła są modlitwy do Michała Archanioła i Najświętszej Maryi Panny. Egzorcyzmy proste odmawiane są również w trakcie wielu obrzędów, jak choćby liturgii chrztu świętego.

Niewielu katolików zdaje sobie sprawę, że od półtora tysiąca lat tradycja kościelna zna jeszcze jeden, absolutnie wyjątkowy rodzaj egzorcyzmu ochronnego – modlitwę świętego Benedykta z Nursji, wpisaną w krzyż i wytłoczoną na małym medaliku. To jedyny egzorcyzm, którego się nie odmawia, ale nosi na sobie. Każda osoba, która nosi ten medalik świadomie, prosi tym aktem o wstawiennictwo św. Benedykta, przyzywa mocy Chrystusowego Krzyża i zostaje objęta wieczystą modlitwą zakonu benedyktynów. Zatem jest to odwołanie się do konkretnej duchowości, tradycji zakonu i wstawiennictwa konkretnego świętego, a nie przedmiotu noszonego na sobie.

Według tradycji medalik

św. Benedykta pochodzi z czasów, w których żył ten święty. Powszechnie znany stał się w XI w. dzięki cudownemu uzdrowieniu, jakiego doznał młody człowiek ukąszony przez węża. Kiedy żadne leki nie przynosiły poprawy, młodzieniec ujrzał we śnie starca, w którym rozpoznał św. Benedykta. Święty dotknął jego rany krzyżem, który trzymał w ręku, i choroba ustąpiła. Wkrótce uzdrowiony człowiek został mnichem, a niedługo potem wstąpił na...
[pozostało do przeczytania 10% tekstu]
Dostęp do artykułów: