Urbankowski o bohaterach i zdrajcach. Książkowa synteza naszych dziejów 

KULTURA [Literatura]

„O inteligencji b. prezydenta Wałęsy świadczy, iż zamiast zabrać »michnikowcom« całą »Gazetę Wyborczą«, zabrał im… znaczek »Solidarności«. Jakby szalejącemu bandycie zamiast kałasza zabrać gacie” – niżej przytaczamy fragment książki Bohdana Urbankowskiego „Bohaterowie i zdrajcy. Wspólna pamięć narodu”.   Jeżeli pokolenie rozumieć nie biologicznie, lecz szerzej, kulturowo, i jeśli wziąć pod uwagę nie taktykę, lecz strategię – można mówić o dwóch pokoleniach UB działających w początkach PRL i w początkach III RP. Wystarczy wznieść się na wyższy poziom abstrakcji, by dostrzec, ponad różnymi metodami, zgodność preferowanych wartości i ostatecznych celów.

Pokolenia UB

1. Antypolonizm I pokolenie UB określało się przede wszystkim przez negację: zwalczało polską tradycję jako „reakcyjną” i „kontrrewolucyjną” – postulując ogólnikowy internacjonalizm. II pokolenie określa się podobnie, choć jego internacjonalizm nazywa się „wchodzeniem do

     
12%
pozostało do przeczytania: 88%

Artykuł dostępny tylko dla subskrybentów

SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów www.gazetapolska.pl

Masz już subskrypcję? Zaloguj się

* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas prenumerata@gazetapolska.pl

W tym numerze