O pamięć wołają ofiary – ale wszystkie ofiary

Polskie ofiary totalitaryzmów znów wracają i upominają się o pamięć. W ziemi wciąż czekają ciała pomordowanych, ale w zależności od bieżącej polityki Rzeczpospolita o jednych mówi głośno, o innych cicho, a o pozostałych – wcale. Rzeź Wołyńska od kilku lat, a Obława Augustowska od kilku tygodni są znów ważną częścią debaty publicznej. Ale czy to wystarczy?

Wiosną tego roku po raz pierwszy strona polska uzyskała realną zgodę na ekshumację ofiar ludobójstwa Polaków na Wołyniu – w Puźnikach. W lutym 1945 roku doszło tam do rzezi na mieszkańcach, dokonanej przez członków UPA pod dowództwem Petra Chamczuka „Bystrego”. Odkopywanie ciał objęte jest ścisłą tajemnicą i pracujący tam zespół stosuje się do całkowitego zakazu kontaktu z mediami. Powodem tej dyskrecji jest coś więcej niż obawa przed negatywną reakcją ukraińskich władz, to także autentyczne wojenne warunki – ofiary UPA natychmiast byłyby wzięte na sztandary przez rosyjskich nazistów Putina, a tego i Ukraina, i Polska