Chleb z chrząszcza, batonik ze świerszcza i mrówka w zupie

– Panie kelner, w zupie jest mucha! – jeszcze do niedawna wyrażałby swoje oburzenie klient w restauracji. Już niedługo za takie przysmaki będzie musiał dopłacić. Bo to przecież wysokobiałkowy dodatek, eko friendly i modny przy okazji. Młodzi jak Babcia Kasia, wykształceni jak Katarzyna Kotula i z wielkich miast jak Jarosław Kuźniar zapewne będą cmokać z zachwytu. Normalny człowiek powie: „Fuj!”.

Jeszcze kilka lat temu zjedzenie w Europie karaluszka, mrówki czy chrząszcza kojarzyłoby się nam z szaleństwem Renfielda, księgowego czekającego na przybycie hrabiego Draculi. – Tak, mój panie, to dla ciebie, mój panie – krzyczał w filmach opartych na powieści Brama Stokera sługa wampira i wciągał to muszkę, to pajączka z obłędem w oczach. Dziś z równym obłędem, wywołanym wirusem lewackiej ideologii, do żarcia owadów próbuje przekonać nas europejski establishment. 

Bo planeta płonie

Głównym powodem, dla którego mielibyśmy jeść robaki, jest dążenie do zrównoważonego