Nic pewnego

Prawie wszyscy komentatorzy sceny politycznej zabierający głos w mediach głównego nurtu zdają się być zgodni, że PiS – czy szerzej obóz Zjednoczonej Prawicy – nie ma szans na utrzymanie pałacu prezydenckiego. Dla większości z nich to dobra wiadomość, dla innych zła, ale obie te grupy w ich przekonaniu umocniła jeszcze pogłoska, że do „dużego pałacu” wybiera się Donald Tusk. Tymczasem moim zdaniem w ostatnich kilkunastu dniach przydarzyły się co najmniej dwie rzeczy, które pozwalają mieć nadzieję. Lub przynajmniej cień nadziei na utrzymanie prezydentury. Pierwsza z nich to start samego Tuska, zwłaszcza jeśli potwierdzą się pogłoski, że bezwzględny wobec koalicjantów lider PO wymusi na nich rezygnację z ambicji liderów. Bez Kosiniaka-Kamysza, Hołowni i kogoś z Lewicy (Biejat?) Tusk zostałby jedynym kandydatem tzw. obozu demokratycznego. Czy jednak prosta arytmetyka tu zadziała? Czy cały elektorat lewicy, z mocno antyliberalnym Razem, wszyscy wyborcy PSL i ci nieliczni zwolennicy