Antyamerykańska Europa

Od 2014 roku mija, jak nietrudno policzyć, dekada. Po drodze mieliśmy w Polsce zmianę władzy, w Polsce i na świecie natomiast coś w rodzaju geopolitycznego przebudzenia. Przestrogi, które chwilę wcześniej nawet w kraju budziły raczej złość i prowokowały reakcje, odwołujące się do ludzkich obaw. Wręcz tchórzostwa, jak materiały wyborcze ludowców z hasłem „PiS = wojna z Rosją”. 10 lat temu wszystko zmieniło się trochę, interesy Rosji i Niemiec zaczęły się częściowo rozchodzić i właśnie na tyle, na ile Berlin nie był już pewien Moskwy, na tyle polityczny mainstream dostał koncesję, by Putina krytykować. Nie zapraszano więc go już do NATO, nie pisano aktów poddaństwa w „Wyborczej”, choć też nie do końca tak było, bo przecież materiały o dzierżymordzie z Kremla jako ikonie sportowego trybu życia i męskości niektóre portale wrzucały nam jeszcze w styczniu 2022 roku. Kolejna napaść na Ukrainę mogła to wszystko skończyć, Putin nie odbierał już telefonów, więc na salonach zapanował gniew.