Gdy na ścianach w kalendarzach rok 2020 zastąpił 2019, świat był, przynajmniej dla nas, trochę bardziej bezpiecznym miejscem. Owszem, w serwisach była już mowa o epidemii nowej, nieznanej odmiany grypy, był to jednak temat egzotyczny, ostatnia lub przedostatnia wiadomość przed sportem.
Kilkanaście tygodni później część z nas bała się w ogóle wyjść z domu, a tych, którzy jednak wyszli, czasem o powód tego wyjścia indagowała policja lub straż miejska. Obok wojny z pandemią wybuchła i ta druga, domowa, przeciwników i zwolenników obostrzeń, później szczepień. Nie mniej groźna, bo niszcząca więzi koleżeńskie, przyjaźnie, skłócająca rodziny, idąca w poprzek dotychczasowych, zrozumiałych i przewidywalnych podziałów. Niektórzy prosili, by ten rok 2020 już się skończył, jakby ta zmiana cyfr miała być magicznym momentem uwalniającym świat od starego nieszczęścia. Pisałem o tym dwa lata temu, nie muszę się powtarzać. Trochę na przekór zostawiłem sobie na ścianie
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
