Propozycja reformy

„Licznik Grodzkiego” tyka sobie spokojnie i wszystko wskazuje na to, że tak sobie dotyka do końca kadencji. Potem może się wiele zmienić, ale też, obawiam się, nie dlatego, że marszałek Senatu straci immunitet lub z niego zrezygnuje, prędzej sprawie zostanie ukręcony łeb. 

Jeśli zmieni się władza, kłopoty mogą mieć ci, którzy uwierzyli w sprawiedliwość i opowiedzieli o swojej krzywdzie, oraz ci, którzy o tym napisali. Zresztą i dziś te osoby miewają większe od marszałka Senatu nieprzyjemności. Patrzę sobie na to wszystko w coraz gorszym nastroju i w chwili, gdy nie mam żadnych złudzeń (choć niby nie mam ich od bardzo dawna, zwłaszcza odnośnie do wymiaru sprawiedliwości w Polsce), zastanawia mnie właściwie tylko jedna rzecz. Czemu profesor Grodzki upiera się przy tym przeciąganiu liny, skoro z drugiej strony tak naprawdę nikt, poza garstką ludzi na straconej pozycji, jej nie trzyma? Praktyka III RP, trwającej przecież w niektórych budynkach w najlepsze,