Zmartwychwstanie esbeckiej prowokacji

Choć tzw. afera podkarpacka pojawiła się w debacie publicznej w 2018 roku, to po ośmiu latach w czerwcu eksplodowała nagłym zainteresowaniem. Portal Goniec.pl Janusza Schwertnera opublikował rzekomo nowe i „porażające” fakty (50 tys. wyświetleń), a potem nieautoryzowane redakcje podpaliły temat na nowo. Wiemy dlaczego.

Profil „Prawy Punkt Ciężkości” wynosi Leszka Millera do rangi eksperta, który niepewną postawę Nawrockiego wobec Zełeńskiego uzasadnia „aferą” (181 tys. wyświetleń), teorie spiskowe rozsnuwa też profil „Nie wiem, ale się dowiem!” (159 tys. wyświetleń), a licząc ze starszymi filmami w internecie, można śmiało wskazać, że kilka milionów Polaków słyszało o „podkarpackich burdelach”, w których... no właśnie – co?

Bo „afera podkarpacka” składa się z dwóch osobnych wątków – jeden rozległy, pełen niejasności, ludzkich nieszczęść i śmierci, a drugi właśnie boleśnie prosty, który stał się dla wielu ludzi odpowiedzią na wszystkie polityczne pytania. Zacznijmy