Hołdysowe narzekania

Młody człowiek pewnie średnio odróżnia Hołdysa od Wałęsy. Obaj są dla niego reliktami nieznanej przeszłości, memami, na które czasem natrafia i z których śmieje się, nie wiedząc, jak duży upadek się za nimi kryje. Dwóch buntowników, ze sceny i świata polityki, którzy ośmieszyli swą dawną sławę, skarykaturyzowali samych siebie akurat wtedy, gdy okazało się, że ich autobiografie i biografie trochę się od siebie różnią. Ci, którzy kiedyś dostali swoje koncesje na bunt, dziś sami chcą dawać papiery na obecność w świecie polityki, a czasem też kultury. Wałęsa źle zniósł wygraną Nawrockiego, chodzi i opowiada o sfałszowanych wyborach, chciałby tłumów na ulicach, polityków w więzieniach, a samemu elektowi doradza szybkie przeprosiny i oddanie władzy temu, któremu się ona należy – Rafałowi Trzaskowskiemu. Hołdys siedzi w jakiejś swojej przestrzeni, w przenośni i dosłownie, i nadaje z niej, że Nawrocki (którego myli z Mentzenem, w pewnym wieku ci wszyscy młodzi są już tacy sami, panie)