Nihil novi, czyli parlamentaryzm polski

„Wraz ze wszystkimi królestwa naszego prałatami, panami rad, posłami ziemskimi (…) postanowiliśmy, iż odtąd na potomne czasy nic nowego stanowionym nie ma być przez nas i naszych następców, co by z ujmą i uciemiężeniem Rzeczypospolitej oraz ze szkodą i krzywdą czyjąkolwiek, tudzież zmierzało do zmiany prawa ogólnego i wolności publicznej”. W ten niejednoznaczny i pozostawiający nazbyt wiele miejsca do interpretacji sposób uchwalona w Radomiu w 1505 roku konstytucja nihil novi ustaliła system władzy szlacheckiej, system, którego ciemne strony wyszły na jaw bardzo szybko, a którego zasady, nawet słuszne w zamyśle, z czasem obracały się na gorsze. Wobec często niemożliwych do pogodzenia interesów trzech „stanów sejmujących” – króla, senatu i sejmu – z biegiem lat okazywało się, że coraz trudniej jest zmieniać prawo tak, by efektywnie służyło Rzeczypospolitej i jej mieszkańcom.

Wiek XIV przyniósł Europie wiele zmian, nierzadko gwałtownych. Król Francji zniszczył potężny zakon