Kogoś trzeba ścigać

Piętnowanie hipokryzji polityków z czasem przestaje sprawiać jakąkolwiek satysfakcję, ponieważ na rzekomo „zaoranych” czy „zmasakrowanych” oponentach nie robi to wrażenia. Dlatego też męczą mnie coraz bardziej entuzjastyczne, triumfalistyczne tytuły mówiące o tym, że ktoś, kogo lubimy, zaorał kogoś, kogo lubimy mniej. Zaorany nie zauważył, że jest zaorany, i zamiast zamknąć się (w sobie), powtórzył następnego dnia te same brednie i te same kłamstwa. Widzimy to znakomicie przy okazji dramatycznych okoliczności przesłuchania i śmierci pani Barbary Skrzypek. O robieniu polityki na śmierci i tańczeniu na grobach mówią ci sami politycy, którzy uwielbiali brać na sztandary własnych zmarłych, i robią to przecież nadal, od Narutowicza do Adamowicza, o nieszczęsnym synu pewnej posłanki już nawet nie wspominając. Szantaże moralne, pouczanie z wyżyn autorytetu – znamy to nie od dziś, wydawałoby się, że działa to coraz słabiej, ale druga strona reaguje po prostu zwiększaniem dawek. Można